• Email
  • RSS
  • Print



Ισορροπία Ομαδικών Ρόλων και Ομαδική Απόδοση

 

 

 

 

Σημείωση: Η παρακάτω ανάλυση αφορά στην επιστημονική δημοσίευση των Partington & Harris (1999) κι αυτή αναφέρεται ως η κύρια πηγή για τη συγγραφή του συγκεκριμένου άρθρου. Αναφέρεται, επίσης, πως γίνεται συζήτηση πάνω σε κάποιες βασικές θεωρίες στις οποίες βασίστηκε η έρευνα, καθώς και τα κύρια συμπεράσματά της. Για περισσότερες πληροφορίες και λεπτομέρειες σχετικά με το θεωρητικό υπόβαθρο, τη μεθοδολογία έρευνας και τα συγκεκριμένα αποτελέσματα και συμπεράσματα, ο αναγνώστης θα πρέπει να ανατρέξει στην πρωτότυπη δημοσίευση.


Οι Partington & Harris (1999) αναφέρουν ότι στις εταιρίες των Ηνωμένων Πολιτειών, η παραδοσιακή σύνθεση των ομάδων γίνεται βάσει του λειτουργικού τμήματος που ανήκει το κάθε μέλος ή βάσει της θέσης του, με γνώμονα την εξασφάλιση ενός ικανού επιπέδου γνώσεων, ειδικοτήτων κι εμπειρίας μέσα στην ομάδα. Αυτή η μέθοδος όμως δε λαμβάνει υπόψη τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του καθενός που επηρεάζουν τις ομαδικές διεργασίες. Επίσης, αγνοεί την επιθυμία που έχουν τα μέλη να αναλάβουν τους ρόλους που τους αναθέτουν. Δηλαδή, αγνοείται η προτίμηση που έχουν τα μέλη για κάποιον ή κάποιους ρόλους.

Οι Partington & Harris (1999) για την παρούσα έρευνά τους χρησιμοποίησαν 271 μεταπτυχιακούς φοιτητές προγράμματος MBA, τους οποίους χώρισαν σε 43 ομάδες των 6 ή 7 μελών. Ο στόχος της έρευνας ήταν να δουν αν η ισορροπημένη κατανομή κι ύπαρξη ρόλων μέσα στην ομάδα επηρεάζει την απόδοσή της. Τα αποτελέσματα όμως δεν έδειξαν κάποια στατιστικά σημαντική συσχέτιση ανάμεσα στην απόδοση και στην ύπαρξη ισορροπίας ρόλων μέσα στην ομάδα. Μόνο ο ρόλος του συντονιστή έδειξε μια στατιστικά σημαντική αρνητική συσχέτιση με την απόδοση. Αυτό σημαίνει πως όσο λιγότερα μέλη με το ρόλο του συντονιστή βρίσκονταν μέσα στην ομάδα τόσο υψηλότερη απόδοση αυτή πετύχαινε.

Αυτό το αποτέλεσμα μπορούμε να το συνδέσουμε με έρευνες που έχουν δείξει πως η ύπαρξη πολλών εξωστρεφών μελών μέσα σε μια ομάδα επηρεάζει αρνητικά το συντονισμό και την απόδοσή της. Το εξωστρεφές μέλος έχει ηγετικές τάσεις κι ο συντονισμός είναι μια αρμοδιότητα που αναλαμβάνουν οι ηγέτες μιας ομάδας. Άρα, όπως και με την εξωστρέφεια έτσι και με το συντονισμό, όσο περισσότερα μέλη έχουν ρόλο συντονιστή τόσο χειροτερεύει η απόδοση, προφανώς γιατί πετυχαίνουν το ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα, δηλαδή να μη συντονίζονται τελικά ικανοποιητικά.

Το γεγονός ότι η έρευνα έγινε με φοιτητές κι όχι με ομάδες από τον επαγγελματικό χώρο, ίσως να μην έδωσε αντιπροσωπευτικά αποτελέσματα. Η αλήθεια είναι πως βάσει της λογικής σκέψης υποθέτουμε ότι η ισορροπημένη ύπαρξη διαφορετικών ρόλων μέσα σε μια ομάδα θα είναι καλύτερη για την απόδοσή της. Υπάρχουν διαφορετικές λειτουργίες που συντελούν στην επιτυχία της ομάδας κι αυτές οι λειτουργίες πρέπει να μοιράζονται ανάλογα. Δεν μπορεί ένα άτομο να αναλάβει όλους τους ρόλους ούτε είναι παραγωγικό να λείπουν κάποιοι ρόλοι. Τέλος, όπως αναφέρουν κι οι Partington & Harris (1999), είναι καλό να λαμβάνεται υπόψη κι η προτίμηση που δείχνουν τα μέλη για κάποιους ρόλους. Αυτό θα αύξανε την παρακίνησή τους και τελικά την απόδοσή τους.

 

 

 

 

Πηγή

Partington, D., Harris, H., 1999, “Team role balance and team performance: an empirical study”, Journal of Management”, [on line], Vol. 18, No 8, pp 694-705. Available from: www.emeraldinsight.com