• Email
  • RSS
  • Print

Είναι Ώρα να Πάρουμε μια Απόφαση

¨Πάτα το Κουμπί¨

 

 

Το άρθρο αυτό γράφεται με αφορμή ένα περιστατικό που είχε περιγραφεί στον αρθρογράφο από ένα χρηματιστή. Ο συγκεκριμένος χρηματιστής μιλούσε με κάποιον συνάδελφό του, ο οποίος κομπορρημονούσε για τις ικανότητες του στην τεχνική ανάλυση των μετοχών και των διάφορων, τέλος πάντων, παραγώγων του χρηματιστηρίου. Το σχόλιο του χρηματιστή προς τον αρθογράφο στην κατ’ ιδίαν συζήτησή τους ήταν η εξής: ¨αφού ο τύπος είναι καλός σε αυτό που κάνει, πού είναι η Porsche έξω απ’ το γραφείο του;¨

Φυσικά, αυτό που εννοούσε ήταν, αφού ήταν τόσο καλός, γιατί δεν έβγαζε χρήμα επενδύοντας σωστά τα κεφάλαια των πελατών του. Αυτό το σχόλιο εμπεριέχει δυο μηνύματα: το πρώτο είναι η στερεοτυπική αντιμετώπιση, ίσως και ρατσιστική σε ορισμένες περιπτώσεις, περιθωριοποιώντας εκείνους που δεν ακολουθούν τα παγιωμένα κοινωνικά ή επαγγελματικά πρότυπα. Δηλαδή, θεωρούν δεδομένο ότι ο επιτυχημένος επαγγελματίας πρέπει να επιδεικνύει αυτήν την επιτυχία με τον ανάλογο τρόπο ζωής ή, για να το πούμε πιο ελληνικά, life style. Καλό θα ήταν να αποβάλλουμε αυτήν την νοοτροπία και την επιμονή στον υλικό κόσμο του φαίνεσθε κι ας κρίνουμε τους ανθρώπους με μια βαθύτερη αντικειμενική ματιά.

Βέβαια, στην συγκεκριμένη περίπτωση ήταν γνωστό πως το συγκεκριμένο άτομο που εκθείαζε τις χρηματιστηριακές του γνώσεις και ικανότητες δεν κέρδιζε τα ανάλογα χρήματα κι αυτό γιατί…… “δεν πατούσε το κουμπί”. Αυτό είναι το δεύτερο συμπέρασμα από το παράδειγμα και το οποίο μας ενδιαφέρει περισσότερο στο παρόν άρθρο. Σημασία δεν είχε το τι γνώσεις διέθετε, αλλά τι θάρρος είχε να δώσει την εντολή για μια χρηματιστηριακή συναλλαγή, δηλαδή να πάρει την απόφαση. Θέλει κι αυτό, η ανάληψη ρίσκου, μια συγκεκριμένη ικανότητα  και έχει να κάνει με το χαρακτήρα του κάθε ανθρώπου. Δεν το αναφέρουμε ως αρνητικό στοιχείο, ούτε αμφισβητούμε τις γνώσεις του συγκεκριμένου ανθρώπου. Επισημαίνουμε όμως τη διαφορετικότητα, πως κάποιοι άνθρωποι είναι πολύ καλοί στις συμβουλές, να δίνουν εναλλακτικές λύσεις, άλλοι έχουν την ικανότητα να αξιολογούν αυτές τις εναλλακτικές και άλλοι να τις εφαρμόζουν, δηλαδή να παίρνουν το ρίσκο. Είναι δύσκολο να συναντήσουμε όλα τα χαρακτηριστικά σε ένα άτομο.

Από διοικητικής πλευράς, άσχετα με το πόσα άτομα εμπλέκονται και πιο ρόλο από τους παραπάνω (ή και όλους) έχει το καθένα, το δίδαγμα από το παράδειγμά μας είναι ότι πρέπει να καταλήγουμε σε μια απόφαση και να την εφαρμόζουμε. Ο καλός μάνατζερ μελετάει, σχεδιάζει κι αν έχει χρόνο ξαναμελετάει και ξανασχεδιάζει, αλλά πρέπει να ξέρει πότε είναι η στιγμή που θα σταματήσει το σχεδιασμό και θα περάσει στη φάση της υλοποίησης μιας απόφασης. Το πια είναι αυτή η στιγμή είναι ένας συνδυασμός του χρόνου που διαθέτει και της ποιότητας των εναλλακτικών αποφάσεων. Αν, πάλι, δε διαθέτει την ικανότητα της εφαρμογής, θα πρέπει να βρει το κατάλληλο άτομο για αυτήν τη δουλειά.

Η φάση του σχεδιασμού περιλαμβάνει την κατάστρωση εναλλακτικών στρατηγικών, τακτικών εφαρμογής και εναλλακτικών σχεδίων. Ιδανικά, θα επιλεγούν τα πιο κατάλληλα από πλευράς απόδοσης και αποτελεσματικότητας. Όταν γίνει αυτή η επιλογή, η μεταβλητή που θα καθορίσει πλέον την τελική εφαρμογή είναι ο χρόνος. Αν υπάρχει χρόνος, η επιλογή επανεξετάζεται, σε σχέση με τις απορριφθείσες εναλλακτικές επιλογές, αλλά και με νέες προτάσεις. Όταν το χρονικό περιθώριο λήξει, τότε οριστικοποιείται η απόφαση.

Τι γίνεται όταν δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο χρονικό όριο! Τότε είναι πολύ πιθανό να πέσουμε στην παγίδα της τελειομανίας και του φόβου ανάληψης της ευθύνης για μια απόφαση (για την πιθανότητα να είναι τελικά λανθασμένη). Είναι σχεδόν βέβαιο πως με ό,τι δημιουργικό καταπιαστούμε, είτε πρόκειται για μια επιστολή που γράφουμε είτε για ένα στρατηγικό σχεδιασμό, όσο το μελετάμε και το εξετάζουμε συνεχώς θα το βελτιώνουμε, έστω και ελάχιστα. Οπότε, όταν δεν μας πιέζει ο χρόνος, μπορούμε να το βελτιώνουμε επ’ άπειρον ή, τουλάχιστον, μέχρι να το βαρεθούμε. Γι’ αυτό πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας ότι η φάση του σχεδιασμού πρέπει να έχει κάποιο χρονικό όριο στο οποίο θα τερματίζει.

Και ποιο είναι όμως αυτό το όριο! Δεν είναι συγκεκριμένο και διαφέρει ανάλογα με τη φύση και τη σημαντικότητα του εκάστοτε έργου. Ένα είναι σίγουρο, ότι ο υπεύθυνος ενός έργου, αν γνωρίζει καλά τη δουλειά του, θα καταλάβει πότε είναι και η στιγμή όπου η φάση του σχεδιασμού έχει προχωρήσει σε επιθυμητό επίπεδο και πρέπει να περάσει στη φάση της εφαρμογής. Έτσι λοιπόν και ο σωστός μάνατζερ θα γνωρίζει πότε πρέπει να ληφθεί μια τελική απόφαση.

Τέλος, ας αναφέρουμε ότι ο καλός μάνατζερ πρέπει να γνωρίζει τις δικές του αδυναμίες και να εντοπίζει τις δυνατότητες των άλλων. Έτσι, στις διάφορες φάσεις ενός σχεδίου, είτε της σύλληψης είτε του σχεδιασμού είτε της απόφασης και της εφαρμογής είτε του ελέγχου, πρέπει να αναγνωρίζει σε τι δεν είναι καλός και να αντισταθμίζει αυτήν την έλλειψη με τις ικανότητες των συνεργατών του, ώστε να επιτυγχάνεται το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

 

Αντώνης Γαβαλάς